നമ്മളിൽ ഒരാൾ നായകനാകുമ്പോൾ

മലയാളസിനിമയിലെ നായകൻ എന്നു കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരു കാലത്ത് മനസ്സിൽ വന്നിരുന്ന ചിത്രം, കാറ്റത്തു പറക്കുന്ന ഷർട്ടും ഒറ്റ ഡയലോഗിൽ തിയേറ്ററാകെ കൈയടിപ്പിക്കുന്ന സ്റ്റൈലുമായിരുന്നു. ആ ചിത്രം പിന്നീട് പതിയെ മാറി. പരീക്ഷയിൽ തോൽക്കുന്ന, പ്രണയത്തിൽ നിരാശപ്പെടുന്ന, ജീവിതത്തിൽ വലിയൊന്നും നേടിയിട്ടില്ലാത്ത ഒരു സാധാരണ ചെറുപ്പക്കാരനും നായകനാകാം എന്ന് മലയാളികൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. ആ മാറ്റത്തിന്റെ ഏറ്റവും തെളിഞ്ഞ മുഖങ്ങളിലൊന്നാണ് നിവിൻ പോളി.
അത് വെറും ഇമേജ് കെട്ടിപ്പടുക്കലായിരുന്നില്ല. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കഥാപാത്രങ്ങളും ആക്ഷൻ ചിത്രങ്ങളും കഴിഞ്ഞ്, കാമ്പസിലെ ഒരു സാധാരണ വിദ്യാർഥിയുടെ കഥ പറഞ്ഞ സിനിമകൾ വന്നപ്പോൾ, അതിനൊരു മുഖം വേണ്ടിയിരുന്നു. പുതിയ തലമുറയിലെ സംവിധായകർ കണ്ടെത്തിയത് അയാളെയാണ്.
പുതിയൊരു തരം കഥാപാത്രം
പ്രേമം പോലുള്ള ചിത്രങ്ങളിൽ നായകന് സൂപ്പർഹീറോയിസം ഒട്ടുമില്ലായിരുന്നു. തോൽവിയും പിന്മാറ്റവും ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന, കാഴ്ചക്കാരന് സ്വയം തിരിച്ചറിയാനാകുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ മാത്രം. ആ സത്യസന്ധതയാണ് ആ ചിത്രങ്ങളെ ജനപ്രിയമാക്കിയത് — കഥയുടെ മികവിനൊപ്പം, സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് ഒരു താരത്തിന്റെ അകലം ഇല്ലാതായി എന്നതും.
ഇത് ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു സംഭവമായിരുന്നില്ല. ബെംഗളൂരുവിലെ ഒരു ഐ.ടി കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഈ യുവാവ് സിനിമയിലേക്ക് കടന്നുവന്നത് വിനീത് ശ്രീനിവാസന്റെ മലർവാടി ആർട്സ് ക്ലബ് എന്ന ചിത്രത്തിലൂടെയാണ്. പിന്നീട് തട്ടത്തിൻ മറയത്ത്, നേരം, 1983, ബാംഗ്ലൂർ ഡേയ്സ്, ഓം ശാന്തി ഓശാന — കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി വന്ന ഈ ചിത്രങ്ങൾ മലയാളിസിനിമയുടെ രുചി തന്നെ മാറ്റി.
ഇവയിലെല്ലാം പൊതുവായ ഒരു സ്വഭാവമുണ്ടായിരുന്നു: നായകർ അപൂർണരായിരുന്നു. ഒപ്പം അൽഫോൻസ് പുത്രൻ, അഞ്ജലി മേനോൻ, ജൂഡ് ആന്റണി ജോസഫ്, അബ്രിഡ് ഷൈൻ തുടങ്ങിയ ഒരു സംവിധായക തലമുറയുടെ ആവിർഭാവവും. അതായത്, ഒരു നടന്റെ വളർച്ച എന്നത് ഒരാളുടെ മാത്രം കഥയല്ല; ഒരു സിനിമാസംസ്കാരത്തിന്റെ ദിശാമാറ്റത്തിന്റെ കൂടി ഭാഗമാണ്.
താരപദവിയുടെ ഭാരം
എന്നാൽ താരപദവി ഒരു ഘട്ടം കഴിയുമ്പോൾ ഭാരമാകാറുണ്ട്. വലിയ ബജറ്റ്, വലിയ പ്രതീക്ഷകൾ, ആരാധകരുടെ കണ്ണ് — ഇവയ്ക്കിടയിൽ സ്വന്തം ഇഷ്ടം കൊണ്ട് കഥാപാത്രങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുക എളുപ്പമല്ല. ആക്ഷൻ ഹീറോ ബിജു, ജേക്കബിന്റെ സ്വർഗ്ഗരാജ്യം, ഞണ്ടുകളുടെ നാട്ടിൽ ഒരിടവേള തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങൾ ആ വർഷങ്ങളിൽ വന്നു; ചിലത് ഏറ്റു, ചിലത് പ്രതീക്ഷിച്ചത്ര എത്തിയില്ല. ഒരു ദീർഘകാല യാത്രയിൽ ഇത് സ്വാഭാവികമാണ്.
കൂടുതൽ ശ്രദ്ധേയമായത് അതിനുശേഷമുള്ള പരീക്ഷണങ്ങളാണ്. ഗീതു മോഹൻദാസിന്റെ മൂത്തോൻ, പടവെട്ട്, മഹാവീര്യർ, തുരമുഖം — ഇവയിലൊന്നും "നമ്മളിൽ ഒരാൾ" എന്ന ആ പഴയ ചിത്രം ആവർത്തിക്കുന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ അത് പ്രേക്ഷകരെ ചൊടിപ്പിച്ചു, ചിലപ്പോൾ അവർ കൈയടിച്ചു. രണ്ടും സംഭവിച്ചു. പക്ഷേ ഒരേ ഇമേജിൽ ഉറഞ്ഞുപോകാൻ അയാൾ തയ്യാറായില്ല എന്നതാണ് ഇവിടെ പ്രസക്തം.
സാധാരണത്വം ഒരു ശക്തിയാണ് — കൂടാരമല്ല
മലയാളിപ്രേക്ഷകർ എപ്പോഴും വലിപ്പമുള്ള താരങ്ങളെ മാത്രമല്ല ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്; തങ്ങളെപ്പോലെ തോന്നുന്ന മുഖങ്ങളെയും അവർ സ്വീകരിച്ചു. ആ സ്വീകാര്യത നിലനിർത്തുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി — പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു നടൻ പ്രായത്തിനും അനുഭവത്തിനും അനുസരിച്ച് വളരുമ്പോൾ. സാധാരണത്വം ഒരു ശക്തിയാണ്; അതേ സമയം അതൊരു കൂടാരമാകരുത്. ആ വിടവ് നിറയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളാണ് അയാളുടെ സമീപകാല ചിത്രങ്ങളിൽ കാണുന്നത് — ചിലത് വിജയിച്ചു, ചിലത് പരീക്ഷണങ്ങളായി അവശേഷിച്ചു.
ഒരു നടന്റെ ജീവിതത്തെ ചിത്രങ്ങളുടെ എണ്ണം കൊണ്ടോ ബോക്സ് ഓഫീസ് കണക്കുകൾ കൊണ്ടോ മാത്രം അളക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് അർഥശൂന്യമാണ്. ഒരു കാലഘട്ടത്തിലെ മലയാളിച്ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മുഖമായി മാറാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടം. ആ മുഖം ഇനി എങ്ങോട്ട് തിരിയും എന്നതാണ് യഥാർഥത്തിൽ കൗതുകകരമായ ചോദ്യം.