Πέρα από το επίθετο: Πώς ο Χάρης Βαρθακούρης έχτισε τη δική του μουσική ταυτότητα

Όταν ακούς το όνομα Βαρθακούρης, το μυαλό σου πηγαίνει αυτόματα σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές της ελληνικής δισκογραφίας, τον Γιάννη Βαρθακούρη. Μεγαλωμένος μέσα σε στούντιο και συναυλίες, ο Χάρης είχε εξαρχής ένα προνόμιο αλλά και μια πρόκληση: πώς να σταθεί δίπλα σε ένα θρύλο χωρίς να θεωρηθεί απλώς «ο γιος του». Χρειάστηκε χρόνος, υπομονή και αρκετή δουλειά για να αποδείξει ότι η δική του σχέση με τη μουσική δεν είναι κληρονομιά, αλλά προσωπική υπόθεση.
Η πρώτη επαφή του με το τραγούδι δεν ήταν σχεδιασμένη. Ως παιδί, παρακολουθούσε τον πατέρα του στις πρόβες και σιγοτραγουδούσε ασυναίσθητα τις μελωδίες που άκουγε. Όμως, αντί να βιαστεί να βγει στο προσκήνιο, επέλεξε να σπουδάσει μουσική τεχνολογία και παραγωγή στο Λονδίνο. Αυτή η απόφαση έδειξε από νωρίς ότι δεν ήθελε να γίνει απλώς ένας ακόμα ερμηνευτής· ήθελε να καταλάβει τη μουσική από μέσα, να μάθει πώς φτιάχνεται ένα τραγούδι πριν το τραγουδήσει.
Η δισκογραφική του πορεία ξεκίνησε ουσιαστικά το 2008 με το άλμπουμ «Μη ρωτάς», το οποίο περιείχε τραγούδια με σύγχρονο ποπ ήχο και διάθεση πειραματισμού. Δεν ήταν η τυπική δουλειά ενός ανερχόμενου λαϊκού τραγουδιστή. Αντί να ακολουθήσει την πεπατημένη, έφερε επιρροές από τη ροκ και την ηλεκτρονική μουσική, δημιουργώντας ένα ηχητικό τοπίο που έμοιαζε πιο κοντά σε διεθνή πρότυπα. Το 2011, με το «Στην άκρη του παραμυθιού», άρχισε να ισορροπεί ανάμεσα στη μελωδική ευαισθησία και τη δυναμική σκηνική παρουσία. Τα τραγούδια του έγιναν πιο προσωπικά, οι στίχοι πιο βιωματικοί.
Αυτό που ξεχωρίζει στην πορεία του Χάρη Βαρθακούρη είναι η άρνησή του να εγκλωβιστεί σε ένα είδος. Μπορεί να βρεθεί σε μια πίστα να ερμηνεύει λαϊκά κομμάτια που αγαπά το κοινό, την ίδια στιγμή που στις προσωπικές του ηχογραφήσεις πειραματίζεται με φόρμες που θυμίζουν εναλλακτική ποπ. Αυτή η διττότητα τον κάνει απρόβλεπτο και ενδιαφέροντα: ξέρει πώς να επικοινωνήσει με το ευρύ κοινό χωρίς να προδίδει την ανάγκη του για καλλιτεχνική εξερεύνηση.
Στις ζωντανές εμφανίσεις του, η ενέργεια είναι μεταδοτική. Ο ίδιος έχει πει σε συνεντεύξεις του ότι η σκηνή είναι ο χώρος όπου νιώθει πιο ελεύθερος. Εκεί δεν χρειάζεται να αποδεικνύει τίποτα — απλώς μοιράζεται την αγάπη του για τη μουσική. Το κοινό το αντιλαμβάνεται και ανταποκρίνεται, δημιουργώντας μια αμφίδρομη σχέση που ξεπερνά το τυπικό «τραγουδιστής-ακροατής».
Μετά από πολλά χρόνια παρουσίας στη δισκογραφία, ο Χάρης Βαρθακούρης δεν είναι πια «ο γιος του Γιάννη». Είναι ένας καλλιτέχνης που έχει καταφέρει να γράψει το δικό του κεφάλαιο, με σεβασμό στη μουσική κληρονομιά αλλά και με τη διορατικότητα να κοιτάζει μπροστά. Σε μια εποχή όπου οι μουσικές ταμπέλες καταρρέουν, η πορεία του θυμίζει ότι το σημαντικό δεν είναι το είδος που εκπροσωπείς, αλλά η ειλικρίνεια με την οποία το εκφράζεις.