கண்ணாடிப் பேழைக்குள் அடைபடும் சாதனைகள்: விருதுகள் உண்மையில் எதை அளவிடுகின்றன?

வீட்டின் மூலையில் இருக்கும் கண்ணாடிப் பேழையை ஒருமுறை கவனித்திருக்கிறீர்களா? ஒரு காலத்தில் பெரும் உற்சாகத்துடன் வாங்கப்பட்ட பளிங்குக் கோப்பைகளும், மஞ்சள் காகிதச் சான்றிதழ்களும் அங்கே தூசி படிந்து கிடக்கும். அந்த விருதை வாங்கிய தினத்தில், கைதட்டல்களின் ஓசையும், மேடையின் வெளிச்சமும் ஒரு மாயையை உருவாக்கியிருக்கும். ஆனால், காலம் கடந்து பார்க்கும்போது, அந்த உலோகமும் கண்ணாடியும் வெறும் பொருட்களாக மட்டுமே மாறிவிடுகின்றன.
மனித இயல்பில் மிக ஆழமாகப் பதிந்திருக்கும் ஒரு விஷயம் 'அங்கீகாரம்'. நாம் செய்யும் வேலை சரியானது, நமது உழைப்பு வீண்போகவில்லை என்று பிறர் கூறும்போது கிடைக்கும் திருப்தி அலாதியானது. விருதுகள் என்பவை அந்த அங்கீகாரத்தின் உச்சபட்ச வடிவங்கள். ஒரு கலைஞனுக்கோ, விஞ்ஞானிக்கோ, அல்லது சமூக சேவகருக்கோ கிடைக்கும் விருது, அவர்களின் நீண்ட நாள் உழைப்புக்கான ஒரு கணக்கெடுப்பு. அது அவர்களின் திறமையை உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்தும் ஒரு பாலமாகவும், அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகர்த்தும் உந்துசக்தியாகவும் அமைகிறது.
ஆனால், சிக்கல் எங்கே தொடங்குகிறது? ஒரு கட்டத்தில், சிறந்த படைப்பை உருவாக்குவது அல்லது தரமான வேலையைச் செய்வது என்பதை விட, 'விருதை எப்படி வெல்வது' என்பதே இலக்காக மாறும்போதுதான் அந்தப் படைப்பின் ஆன்மா இறந்துவிடுகிறது. திரையுலகம், இலக்கியம், கல்வி என எல்லாத் துறைகளிலும் விருதுகளுக்காகவே தனிப்பட்ட வடிவங்கள் உருவாகத் தொடங்கியுள்ளன. தரத்தை விட, நடுவர்களைக் கவரும் உத்திகள் முன்னிலைப்படுத்தப்படும்போது, விருதுகள் தகுதியை அளவிடும் கருவியாக இல்லாமல், அரசியலின் அல்லது செல்வாக்கின் அடையாளமாக மாறிவிடுகின்றன. விருதுக்காகப் படைக்கப்படும் எதுவும் நீண்ட காலம் நிலைப்பதில்லை என்பது கசப்பான உண்மை.
இன்னொரு பக்கம், எந்த விருதும் தேடி வராத ஆயிரக்கணக்கான சாதனைகள் நம்மைச் சுற்றி இருக்கின்றன. ஒரு கிராமப்புற ஆசிரியர், தன் வாழ்நாள் முழுவதும் குழந்தைகளுக்குக் கல்வி கற்பித்துவிட்டு ஓய்வு பெறுகிறார். ஒரு செவிலியர் இரவு பகலாக நோயாளிகளுக்குப் பணிவிடை செய்கிறார். இவர்களுக்கு எந்த மேடையும் அமைவதில்லை; எந்தக் கண்ணாடிக் கோப்பையும் கைக்கு வருவதில்லை. ஆனால், இவர்களின் பணி விருது பெற்ற எந்தச் சாதனைக்கும் குறைந்ததல்ல. விருது என்பது சாதனையை அடையாளம் காணும் ஒரு வழிமுறைதானே தவிர, அதுவே சாதனையாகிவிட முடியாது.
உண்மையான வெற்றி என்பது விருது மேடையில் கிடைக்கும் அந்த ஐந்து நிமிட கைதட்டல்களில் இல்லை. நீங்கள் செய்த வேலை யாருடைய வாழ்க்கையிலாவது ஒரு நேர்மறையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறதா என்பதில்தான் அது இருக்கிறது. ஒரு விருது உங்கள் திறமையை உறுதிப்படுத்தலாம், ஆனால் அது உங்கள் தகுதியைத் தீர்மானிக்கும் ஒரே அளவுகோல் அல்ல. விருது கிடைத்தால் அதை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; கிடைக்கவில்லை என்றால், உங்கள் பாதையில் நீங்கள் சரியாகத்தான் செல்கிறீர்கள் என்று உங்கள் மனசாட்சி சொல்லும் குரலுக்குச் செவிசாயுங்கள்.
இறுதியாக, விருதுகள் என்பவை பயணத்தின் இடையே கிடைக்கும் சில நிழற்படங்கள் மட்டுமே. அவற்றைப் போற்றிப் பாதுகாப்பதில் தவறில்லை. ஆனால், அந்தப் படங்களுக்காகவே முழுப் பயணத்தையும் திட்டமிடத் தொடங்கினால், நாம் இலக்கைத் தவறவிட நேரிடும். கண்ணாடிப் பேழையில் தூசி படிந்தாலும், மனித மனங்களில் பதிந்த உங்கள் உழைப்பு என்றும் மங்காது.