பேரழிவு நிகழும் தருணத்தில் பெரிய முடிவுகளை எடுக்க முடியாது. சில நிமிடங்கள் குழப்பமாக இருக்கும்; தொலைபேசி இணைப்பு துண்டிக்கலாம்; மின்சாரம் இல்லாமல் போகலாம்; அருகிலுள்ளவர்கள் ஒவ்வொருவரும் வேறு தகவல்களைச் சொல்லலாம். அந்த நேரத்தில் நம்மைக் காப்பாற்றுவது பதற்றத்தில் உருவாகும் வீரச் செயல்கள் அல்ல—முன்கூட்டியே செய்த சிறிய தயாரிப்புகள்தான்.
வெள்ளம், புயல், நிலநடுக்கம், நிலச்சரிவு, தீ விபத்து, தொழிற்சாலை விபத்து அல்லது தொற்றுநோய் போன்றவை வெவ்வேறு வடிவங்களில் வந்தாலும், அவற்றின் தாக்கம் ஒரே நிகழ்வால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. கட்டிடங்களின் நிலை, தகவல் கிடைக்கும் வேகம், மக்கள் வெளியேறும் வழிகள், உள்ளூர் நிர்வாகத்தின் தயார்நிலை, குடும்பங்களின் பொருளாதார நிலை ஆகியவை பேரழிவின் விளைவுகளை அதிகரிக்கவோ குறைக்கவோ செய்கின்றன.
அதனால் பேரழிவு மேலாண்மை என்பது அதிகாரிகளின் பொறுப்பு மட்டுமல்ல. அது வீடு, தெரு, பள்ளி, அலுவலகம் என ஒவ்வொரு இடத்திலும் தொடங்க வேண்டிய பொதுப் பொறுப்பு.
ஆபத்தை அறிதல் தான் முதல் பாதுகாப்பு
ஒரு குடும்பம் தங்கள் பகுதியில் ஏற்படக்கூடிய ஆபத்துகளை முதலில் அடையாளம் காண வேண்டும். ஆற்றங்கரையில் வசிப்பவர்கள் வெள்ளத்தைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டும். மலைப்பகுதிகளில் உள்ளவர்கள் நிலச்சரிவு மற்றும் சாலைத் துண்டிப்பு குறித்து அறிந்திருக்க வேண்டும். கடலோரப் பகுதிகளில் புயல், கடலெழுச்சி அல்லது உப்புநீர் புகுதல் போன்ற அபாயங்கள் கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும்.
இதற்காக பெரிய ஆய்வு அவசியமில்லை. சில நடைமுறை கேள்விகள் போதுமானவை:
- அருகிலுள்ள பாதுகாப்பான உயரமான இடம் எது?
- அவசரநிலையில் வெளியேறும் இரண்டு வழிகள் எவை?
- வீட்டில் வசிக்கும் முதியோர், குழந்தைகள் அல்லது மாற்றுத்திறனாளிகளை யார் கவனிப்பார்கள்?
- அருகிலுள்ள மருத்துவமனை, தீயணைப்பு நிலையம் அல்லது நிவாரண மையம் எங்கே?
- குடும்ப உறுப்பினர்கள் பிரிந்துவிட்டால் எங்கு சந்திப்பது?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள் அனைவருக்கும் தெரிந்திருக்க வேண்டும். ஒருவருக்கே தகவல் தெரிந்திருப்பது பாதுகாப்பான திட்டமல்ல.
அவசரப் பையில் விலை உயர்ந்த பொருட்கள் தேவையில்லை
அவசரப் பை என்பது பயத்தை உருவாக்குவதற்கான பொருள் அல்ல; குழப்பமான நேரத்தில் அத்தியாவசியங்களைத் தேடும் சிரமத்தை குறைப்பதற்கான ஏற்பாடு. அந்தப் பையில் குடிநீர், நீண்டநேரம் கெடாத உணவு, முதலுதவி பொருட்கள், தேவையான மருந்துகள், மின்விளக்கு, கூடுதல் மின்கலங்கள், விசில், முக்கிய ஆவணங்களின் நகல்கள், சுகாதாரப் பொருட்கள் மற்றும் சில அடிப்படை உடைகள் இருக்கலாம்.
குழந்தைகள், கர்ப்பிணிகள், முதியோர் அல்லது தொடர்ந்து மருந்து உட்கொள்ளும் நபர்கள் உள்ள வீட்டில், அவர்களுக்கு தேவையான பொருட்கள் தனியாகச் சேர்க்கப்பட வேண்டும். செல்லப்பிராணிகள் இருந்தால் அவற்றுக்கான உணவு, தண்ணீர் மற்றும் அடையாளத் தகவல்களையும் மறக்கக்கூடாது.
பையை வைத்திருப்பது மட்டும் போதாது. ஆறு மாதங்களுக்கு ஒருமுறை அதன் பொருட்களைச் சரிபார்க்க வேண்டும். காலாவதியான மருந்துகள், செயலிழந்த மின்கலங்கள் அல்லது பழுதான மின்விளக்குகள் பேரழிவு நேரத்தில் எந்த உதவியும் செய்யாது.
தகவல் குழப்பம் பேரழிவை பெரிதாக்கும்
அவசரநிலையில் வதந்திகள் மிக வேகமாகப் பரவும். சமூக ஊடகங்களில் பகிரப்படும் ஒவ்வொரு செய்தியும் உண்மையானதாக இருக்காது. தவறான தகவல் மக்கள் தேவையில்லாமல் ஓடுவதற்கும், தவறான இடங்களுக்கு செல்வதற்கும், நிவாரணப் பணிகளைத் தடுப்பதற்கும் காரணமாகலாம்.
எனவே அதிகாரப்பூர்வ அறிவிப்புகளைப் பெறக்கூடிய வழிகளை முன்கூட்டியே தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். வானொலி, உள்ளூர் நிர்வாக அறிவிப்புகள், நம்பகமான செய்தி நிறுவனங்கள் மற்றும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட அவசர சேவைத் தகவல்கள் ஆகியவற்றை முன்னுரிமை கொடுக்கலாம். ஒரு செய்தியைப் பகிர்வதற்கு முன் அதன் மூலத்தையும் நேரத்தையும் சரிபார்ப்பது சிறிய செயல் போலத் தோன்றினாலும், அதன் தாக்கம் பெரியதாக இருக்கலாம்.
தொலைபேசி வலையமைப்பு செயலிழக்கும் சூழலையும் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும். குடும்பத்தின் முக்கிய தொலைபேசி எண்களை எழுதிப் பாதுகாப்பது பயனுள்ளதாக இருக்கும். தொலைபேசி எண்ணை நினைவில் வைத்திருப்பது மட்டும் போதாது—பதற்றமான தருணங்களில் நினைவாற்றல் நம்மைத் தவறவிடலாம்.
பாதுகாப்பு என்பது தனிப்பட்ட முயற்சி மட்டும் அல்ல
ஒரு வீட்டின் தயாரிப்பு, அருகிலுள்ள சமூகத்தின் தயாரிப்புடன் இணைந்தால் அதன் பயன் அதிகரிக்கும். தெருவில் வசிப்பவர்கள் ஒன்று கூடி, அவசரநிலையில் யார் யாரைத் தொடர்புகொள்வது, எந்த வீடுகளில் உதவி தேவைப்படும், வாகனங்களை எங்கு நகர்த்துவது போன்ற விஷயங்களைப் பேசலாம்.
அருகில் தனியாக வசிக்கும் முதியவர் இருக்கிறாரா? நடமாட்ட உதவி தேவைப்படும் ஒருவர் உள்ளாரா? சிறு குழந்தைகளைக் கொண்ட குடும்பங்கள் உள்ளனவா? இத்தகைய தகவல்கள் தனியுரிமையை மதித்து, உதவி ஒருங்கிணைப்புக்காக மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.
பேரழிவுக்குப் பிறகு மக்கள் முதலில் தேடுவது உணவு அல்லது தண்ணீர் மட்டுமல்ல. நம்பகமான தகவல், பாதுகாப்பான இடம், உறுதியான மனிதத் தொடர்பு ஆகியவையும் அவர்களுக்கு தேவைப்படும். அண்டை வீட்டாருடன் முன்கூட்டியே உருவாக்கப்படும் நம்பிக்கை, அவசரநிலையில் ஒரு முக்கிய ஆதாரமாக மாறும்.
மீட்பு முடிந்ததும் பேரழிவு முடிவதில்லை
வெள்ளநீர் வடிந்துவிட்டாலோ, தீ அணைக்கப்பட்டுவிட்டாலோ, புயல் கடந்துவிட்டாலோ ஆபத்து உடனே முடிவதில்லை. சேதமடைந்த மின்கம்பிகள், மாசடைந்த குடிநீர், இடிந்து விழக்கூடிய கட்டிடங்கள், நோய் பரவல், மன உளைச்சல் ஆகியவை தொடர்ந்து பாதிப்பை ஏற்படுத்தலாம்.
சேதமடைந்த கட்டிடத்துக்குள் அதிகாரப்பூர்வ அனுமதி இல்லாமல் செல்வது ஆபத்தானது. குடிநீர் பாதுகாப்பாக உள்ளதா என்பதில் சந்தேகம் இருந்தால், உள்ளூர் அறிவுறுத்தல்களைப் பின்பற்ற வேண்டும். உதவி தேவைப்படுபவர்களுக்கு பொருட்களை வழங்கும்போது, அவர்களின் உண்மையான தேவையை அறியாமல் குவிந்து கிடக்கும் பொருட்களை அனுப்புவது சில நேரங்களில் சுமையாக மாறலாம். பண உதவி, உள்ளூர் நிவாரண அமைப்புகளுடன் ஒருங்கிணைப்பு அல்லது குறிப்பிட்ட தேவைகளுக்கான பொருட்கள் போன்றவை சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப பயனுள்ளதாக இருக்கலாம்.
மனநலப் பாதிப்புகளையும் புறக்கணிக்க முடியாது. பயங்கரமான நிகழ்வுக்குப் பிறகு தூக்கமின்மை, அச்சம், கோபம், குற்ற உணர்வு அல்லது தொடர்ந்து அந்த நிகழ்வை நினைவுகூர்தல் போன்ற எதிர்வினைகள் ஏற்படலாம். இவை பலவீனத்தின் அடையாளங்கள் அல்ல. குடும்பத்தினருடன் பேசுவது, நம்பகமானவர்களின் ஆதரவை நாடுவது, தேவையானால் மருத்துவ அல்லது மனநல நிபுணரிடம் உதவி பெறுவது மீட்பின் ஒரு பகுதியாகும்.
தயாரிப்பு என்பது அச்சமல்ல
பேரழிவை முழுமையாகத் தடுக்க முடியாத சூழல்கள் இருக்கலாம். ஆனால் அதன் பாதிப்பை குறைப்பதற்கான வாய்ப்பு பெரும்பாலும் நம்மிடம் இருக்கிறது. வீட்டில் ஒரு அவசரப் பை வைத்திருப்பது, வெளியேறும் வழியை அறிந்திருப்பது, நம்பகமான தகவல் மூலங்களைத் தேர்ந்தெடுப்பது, அண்டை வீட்டாருடன் தொடர்பில் இருப்பது—இவை அனைத்தும் எளிய செயல்கள்.
பேரழிவு எப்போது வரும் என்று யாராலும் துல்லியமாகச் சொல்ல முடியாது. ஆனால் அது வந்தால் நாம் எப்படி பதிலளிப்போம் என்பதை ஓரளவு முன்கூட்டியே தீர்மானிக்க முடியும். அந்தத் தயாரிப்பே பயத்தைத் திட்டமாகவும், குழப்பத்தை ஒத்துழைப்பாகவும் மாற்றும் முதல் படியாகும்.