கல்லூரி காலத்தின் மறைந்த பாடத்திட்டம்

கல்லூரியில் கற்றதெல்லாம் வேலைக்குப் பயன்படவில்லை என்று சொல்பவர்களை நாம் பார்த்திருப்போம். சில வேளைகளில் அது உண்மையாகவே இருக்கும். ஆனால் அதே மனிதர்கள் கல்லூரிக் காலத்தை நினைவு கூரும்போது, அவர்கள் குரலில் ஒரு மாற்றம் இருக்கும். பட்டம் தந்த வேலையைப் பற்றி அவர்கள் அதிகம் பேசமாட்டார்கள். அந்த ஆண்டுகளில் கிடைத்த நண்பர்கள், அடைந்த தோல்விகள், தாமே எடுத்த சிறிய முடிவுகளைப் பற்றியே பேசுவார்கள்.
இதுதான் கல்லூரியின் மறைந்த பாடத்திட்டம். பாடப்புத்தகத்தில் எழுதப்படாத, மதிப்பெண் பட்டியலில் இடம் பெறாத, ஆனால் வாழ்நாள் முழுவதும் நம்முடன் வரும் பாடங்கள்.
சுதந்திரம் என்கிற முதல் பாடம்
பள்ளியில் ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஒரு மணியால் திட்டமிடப்பட்டிருக்கும். எப்போது எழுந்திருக்க வேண்டும், என்ன அணிய வேண்டும், எங்கே உட்கார வேண்டும் என்று சொல்லிக் கொடுக்கப்படும். கல்லூரியில் திடீரென அந்தக் கட்டுப்பாடு அறுந்து விடுகிறது.
முதல் சில வாரங்களில் இது ஒரு பரிசாகத் தெரியும். பின்னர் அது ஒரு தேர்வாக மாறும். யாரும் அழைக்காதபோதும் வகுப்புக்குச் செல்வது, இரவு முழுவதும் பேசிவிட்டு அடுத்த நாள் தேர்வுக்கு உட்காருவது, நண்பர்களின் அழைப்புக்கு "இல்லை" என்று சொல்லக் கற்றுக்கொள்வது — இவை எதுவும் பாடத்தில் இல்லை. ஆனால் இவற்றைக் கற்றுக்கொள்ளாதவர்கள் பின்னாளில் அதன் விலையைக் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும்.
வகுப்பறைக்கு வெளியே நடக்கும் படிப்பு
கல்லூரியின் உண்மையான வகுப்பறை சில நேரங்களில் கேண்டீன்தான். வெவ்வேறு ஊர்களிலிருந்து, வெவ்வேறு பின்னணியிலிருந்து வந்த இளைஞர்கள் ஒரே மேசையில் உட்கார்ந்து பேசும்போது, புத்தகங்கள் சொல்லாத பல விஷயங்கள் புரியத் தொடங்கும்.
ஒருவர் வீட்டில் வசதி இருக்கலாம்; இன்னொருவர் அன்றைய சாப்பாட்டுக்கே யோசிக்க வேண்டியிருக்கலாம். ஒருவரின் மொழி, உச்சரிப்பு, பழக்கங்கள் மற்றவருக்குப் புதிதாக இருக்கலாம். இந்த வேறுபாடுகளுக்கு நடுவே நட்பு பிறக்கும்போது, எந்த மனிதரிடமும் பழகும் பொறுமை வளர்ந்து வருகிறது. இதை எந்தப் பாடமும் கற்பிக்காது.
தோல்விகளும் அவற்றின் மதிப்பும்
கல்லூரிக் காலத்தின் மிகப்பெரிய ஆறுதல் என்னவென்றால், அங்கே தோல்வியின் விலை குறைவு. ஒரு தேர்வில் தோற்பது, ஒரு அரங்கேற்றத்தில் தடுமாறுவது, நண்பரிடம் மன்னிப்புக் கேட்பது — இவை அப்போது பெரிய விஷயங்களாகத் தோன்றும். வெளி உலகில் இதே தோல்விகள் 훨씬 அதிக விலை கேட்கும்.
கல்லூரி ஒரு பயிற்சிக் களம். இங்கே விழுந்து எழுவதற்கு யாரும் கிண்டல் செய்ய மாட்டார்கள். அந்தச் சுதந்திரத்தைப் பயன்படுத்தி விழுந்து பழகியவர்கள், பின்னாளில் வரும் பெரிய அடிகளைத் தாங்கும் திறனைப் பெறுகிறார்கள்.
நினைவில் நிற்கும் ஆசிரியர்கள்
பாடத்தை நன்றாக நடத்திய ஆசிரியர்களை விட, நம்மைக் கவனித்த ஆசிரியர்களே நினைவில் நிற்பார்கள். ஒரு கேள்விக்கு "நல்ல கேள்வி" என்று சொன்ன ஒருவர், ஒரு தோல்விக்குப் பிறகு "பரவாயில்லை, அடுத்தது பார்" என்று சொன்ன இன்னொருவர் — இவர்கள் தரும் ஊக்கம் சில நொடிகள்தான். ஆனால் அது ஆண்டுகள் கடந்தும் வேலை செய்யும். நல்ல கல்லூரியின் அடையாளம் கட்டிடங்கள் அல்ல; இப்படிப்பட்ட மனிதர்கள்.
"சிறந்த கல்லூரி" என்றால் என்ன?
பல வீடுகளில் கல்லூரி தேர்வு ஒரு போராக நடக்கிறது. தரவரிசைப் பட்டியல், புகழ், "நல்ல" பெயர் — இவற்றைப் பார்த்தே முடிவெடுக்கப்படுகிறது. இது முற்றிலும் தவறு என்று சொல்ல முடியாது; நல்ல பெயருக்கு அதன் பயன் இருக்கிறது. ஆனால் அதை மட்டுமே அளவுகோலாக வைத்தால், பாதி கதை தவறிவிடும்.
ஒரு கல்லூரியின் உண்மையான தரம், அங்கே கேள்வி கேட்க அனுமதி இருக்கிறதா, ஆசிரியர்கள் நேரம் ஒதுக்குகிறார்களா, சக மாணவர்கள் நம்மை முன்னேறத் தூண்டுகிறார்களா என்பதில் இருக்கிறது. பெயர் பெரியதாக இருந்தும் இந்த மூன்றும் இல்லாத இடங்கள் உண்டு. சிறிய கல்லூரியாக இருந்தாலும், இவை இருந்தால் அது ஒரு நல்ல கல்லூரி.
கடைசியில் எஞ்சுவது
பத்து ஆண்டுகள் கழித்து யாரும் பாடத்திட்டத்தை நினைவில் வைத்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் ஒரு ஆசிரியர் சொன்ன ஒரு வரி, ஒரு நண்பர் சொன்ன ஒரு ஆறுதல், ஒரு தோல்விக்குப் பிறகு தானாகவே வந்த ஒரு பிடிவாதம் — இவை மட்டும் எஞ்சியிருக்கும்.
கல்லூரி நமக்கு ஒரு வேலைக்கான பாதையைத் திறக்கிறது. ஆனால் அது நம்மை ஒரு மனிதனாக மாற்றுகிறது — அதுதான் அதன் உண்மையான மதிப்பு. அந்த மதிப்பை உணர பட்டம் கிடைத்த பிறகு சில ஆண்டுகள் ஆகலாம். அது தாமதம் அல்ல; அது கற்றலின் இயல்பு.