బంగారం ముందు మాట్లాడేది డబ్బు కాదు

ఒక అమ్మ చేతిలోని బంగారు గాజును తలపోసుకుంటే మనకు ముందుగా ధర గుర్తొచ్చేది కాదు. ఆ గాజులో పెళ్లి సమయంలో చేసిన త్యాగం, కొత్త కుటుంబానికి అవతారం, కష్టాల్లో ఎవరికీ చెప్పకుండా ఉంచిన నమ్మకం కనిపిస్తాయి. బంగారం అనేది అలంకార ధాతువు మాత్రమే కాదు; అది చాలామంది జీవితాల్లో ఒక మౌనమైన భాష.
అది నల్లబడదు, తుప్పు పట్టదు, వేడిలో కరిగి మరలా పుట్టుకొస్తుంది. ఒక చిన్న తుక్కను అల్లంత పొడవైన వారలా, సన్నని పొరలా మార్చే సామర్థ్యం ఉంటుంది. ఈ శారీరక గుణాలు దానికి అందం మాత్రమే ఇవ్వలేదు; మనుషులు ఎక్కువ కాలం నమ్మే స్థిరత్వం కూడా ఇచ్చాయి. అందుకే అది అలంకారంగానే కాదు, భద్రతగా కూడా భావించబడుతుంది.
కొన్ని సంస్కృతుల్లో బంగారం అలంకారం, కొన్నిటిలో పుణ్యం, కొన్నిటిలో భద్రత. తెలుగు ఇంట్లో దాన్ని ఎక్కువగా చూసేది పెళ్లి, పండగ, పుట్టినరోజుల్లో. కొంతమంది దాన్ని మొదటి చిన్న భద్రత అని భావిస్తారు; ఇంకొకరు పాత తరం మనసును తెరిచే ఒక చిన్న తాళం అని అంటారు. అవన్నీ అందాలు కాదు; ఆ వస్తువు చుట్టూ మనం కట్టిన కథలు.
అసలు విలువ ఎక్కడ? బంగారం ఆకలి తీర్చదు, నీళ్లు తాగించదు, ఓపిక అవసరమైన పనిలో ఉపశమనం ఇవ్వదు. అయినా మనుషులు దానికి ప్రాధాన్యం ఇస్తారు. విలువ అనేది వస్తువులోనే కాదు, మనుషుల ఒప్పందంలో, నమ్మకంలో, చరిత్రలో ఉంటుంది. ప్రపంచం మారినా, ధరలు మారినా, కొందరికి బంగారం అంటే ఇంకా అవసరం వచ్చినప్పుడు పనికొస్తుంది అనే భావనే మిగులుతుంది.
ఇప్పుడు బంగారం కేవలం మెడలో కాదు; అకౌంట్‌లో కూడా ఉంటుంది. కొత్త మార్గాలు, కొత్త లెక్కలు, కొత్త భాషలు వచ్చాయి. కానీ చాలా మందికి అది కేవలం కొత్త రూపం కాదు; అది ఇంట్లో ఉండే ఒక చిన్న జ్ఞాపకం. ధర పెరిగినప్పుడు ఆనందం, తగ్గినప్పుడు భయం అనేది తరచుగా మార్కెట్ గురించి కాదు, జీవితాన్ని నమ్మే ఆత్మవిశ్వాసం గురించి.
అయితే మెరుపు వెనుక కష్టం కూడా ఉంటుంది. కొందరి జీవితాల్లో బంగారం అప్పుల బరువుగా, సంఘం అంచనాగా, అనవసరమైన పోటీగా మారుతుంది. ఒక ఆభరణం కొనడం కంటే దాన్ని అలంకారంగా, సురక్షితంగా, జ్ఞాపకంగా ఉంచడం ముఖ్యమైనది. అందుకే దాని గురించి ఆలోచించేటప్పుడు ఎంత అని మాత్రమే కాదు, ఎందుకు అని కూడా అడగాలి.
బంగారం గురించి మాట్లాడేటప్పుడు అది ఎంత అని కాదు, ఎవరి జీవితంలో ఏమిటి అని అడగాలి. ఒక అంగుళంలో దాగిన చరిత్ర, తరాల అంచనా, ఇంకా మనం కావాలనుకునే మౌన భద్రత అవన్నీ కలిసి అది ఒక అద్భుతంగా మారుతుంది. అద్భుతం అంటే ధర కాదు; దానికి మనం ఇస్తున్న అర్థం.