A tanxugueira non é unha ave de ribeira. Non busca o auga corrente nin os humedais. Prefire os montes baixos, as colinas con matogueira densa, os coutos de castiñeiros e, sobre todo, as zonas de transición entre o bosque e a landa. A súa presenza é un indicador de ecosistemas saudables, daqueles nos que a terra non está excessivamente degradada e onde a vexetación é diversa.
Durante o inverno, cando o frío aperta e a neve pode cubrir os baixos, a tanxugueira mudase para zonas máis protexidas, onde a terra é máis dura e a auga non xela tan rápido. Nesa época, o seu pico, curvo e resistente, é unha ferramenta de precisión para romper o xeo e acadar as sementes e os brotes que se atópano xusto debaixo da superficie.
O Espectáculo da Primavera
Se hai unha época do ano en que a tanxugueira se convierte en unha das aves máis fascinantes de observar, esa é a primavera. É cando os machos executan o que se coñece como "desfile nupcial". Non é unha danza complexa como a do pavón, pero é igualmente impredecible e teatral. O macho infla o peito, ergue as penas da cola en forma de vento e emite un son que, para quen non o coñece, pode parecer o de unha vaca atravesada por un motor. En realidade, é unha combinación de bufidos, grallas e un característico "cascarraballo" que resoña por colinas e vales.
O obxectivo non é seducir á fêmea con melodías, senón demostrar que é o macho máis forte, o máis capaz de defender un territory e de protexer a súa parella. A fêmea, máis discreta e camuflada, observa en silencio. Cando toma a decisión, o par axúdase a construir o niño, sempre en zonas de vexetación baixa, protexidas dos depredadores.