வட்டிக்கடைகளிலிருந்து டிஜிட்டல் யுகம் வரை: கூட்டுறவு வங்கிகளின் மாறும் கதை

ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஒரு விவசாயி தனது நிலத்தில் விதைப்பதற்கான பணத்திற்காக உள்ளூர் வட்டிக்கடைக்காரரின் கதவைத் தட்ட வேண்டியிருந்தது. அங்கு கிடைக்கும் கடனுக்கு வட்டி மட்டுமல்ல, அடமானம் வைக்கும் நிலத்தையும் இழக்கும் அபாயமும் காத்திருந்தது. வணிக வங்கிகள் கிராமங்களை எட்டிப் பார்க்காத காலக்கட்டத்தில், இந்தச் சுரண்டலைத் தடுக்கவே 'கூட்டுறவு வங்கிகள்' என்ற கருத்தாக்கம் ஒரு சமூக அவசியமாக உருவானது.
'ஒருவருக்கொருவர் உதவி' என்ற அடிப்படை தத்துவத்தின் மீது கட்டமைக்கப்பட்ட இந்த அமைப்பு, வெறும் ஒரு நிதி நிறுவனமாக மட்டும் செயல்படவில்லை. கிராமப்புற மக்களின் பொருளாதார சுதந்திரத்திற்கான ஒரு கருவியாக இது மாறியது. ஒரே மாதிரியான பொருளாதார நிலை கொண்டவர்கள் ஒன்றிணைந்து, தங்களது நிதிப் பிரச்சினைகளைத் தாங்களே தீர்த்துக்கொள்ளும் இந்த முயற்சி, இருபதாம் நூற்றாண்டின் மிகச்சிறந்த சமூகப் பொருளாதார சோதனைகளில் ஒன்றாகும்.
அடிநிலை கூட்டுறவு கடன் சங்கங்களில் தொடங்கி, மாவட்ட மைய கூட்டுறவு வங்கிகள் வழியாக, மாநில உச்ச கூட்டுறவு வங்கிகள் வரை நீளும் இந்த மூன்று அடுக்கு மாடிகள், கிராமியப் பொருளாதாரத்தின் முதுகெலும்பாக செயல்பட்டன. குறுகிய கால பயிர்க் கடன்கள் முதல், நீண்ட கால நில மேம்பாட்டுக் கடன்கள் வரை அனைத்தையும் இந்த அமைப்பு உள்ளூர் மக்களின் நம்பிக்கையுடன் வழங்கியது. வங்கிக் கிளைக்குச் செல்லும் ஒரு விவசாயிக்கு, அங்குள்ள ஊழியர் தனது சொந்த ஊரைச் சேர்ந்தவராகவும், தனது நிலத்தின் தன்மையை அறிந்தவராகவும் இருப்பது ஒரு பெரிய மனநிலை ரீதியான ஆறுதலாக இருந்தது.
ஆனால், காலம் மாறியது. வணிக வங்கிகள் கிராமங்களை நோக்கி விரிவடையத் தொடங்கின. தனியார் நிதி நிறுவனங்களும், சிறுநிதி வங்கிகளும் கிராமப்புறங்களில் தங்கள் கிளைகளை நிறுவின. இதனால், கூட்டுறவு வங்கிகளின் கடன் வழங்கும் ஏகபோக உரிமை பறிபோனது. வாடிக்கையாளர்களைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதில் இந்த அமைப்பு பெரும் சவால்களைச் சந்திக்கத் தொடங்கியது.
இதற்கு இணையாக, அமைப்பிற்குள்ளிருந்தே சில கடுமையான பிரச்சினைகள் முளைக்கத் தொடங்கின. கூட்டுறவு அமைப்புகள் மீதான அரசியல் தலையீடுகள், தேர்தல் நேரங்களில் அறிவிக்கப்படும் கடன் தள்ளுபடிகள், மற்றும் தகுதிக்கு ஏற்ற நிர்வாகிகள் நியமனமின்மை ஆகியவை இந்தத் துறையின் வளர்ச்சியைக் கடுமையாகப் பாதித்தன. இதன் விளைவாக, வராக் கடன்களின் (Non-Performing Assets) அளவு உச்சத்தைத் தொட்டது. நிதிச் சுமை அதிகரிக்க அதிகரிக்க, உண்மையான பயனாளிகளுக்குக் கடன் கிடைப்பதில் தடைகள் உருவாகின.
இந்தச் சூழலில், கூட்டுறவு வங்கிகள் தங்களது அடையாளத்தை மீண்டும் கண்டறிய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கின்றன. நவீன தொழில்நுட்பம் இதற்கு ஒரு வரப்பிரசாதமாக அமைந்துள்ளது. இன்று பல மாநிலங்களில் உள்ள உச்ச கூட்டுறவு வங்கிகள் கோர் பேங்கிங் (Core Banking) முறைக்கு மாறியுள்ளன. டிஜிட்டல் பாஸ்புத்தகங்கள், ஏடிஎம் அட்டைகள், மற்றும் யுபிஐ (UPI) பரிவர்த்தனைகள் போன்ற வசதிகள் கிராமப்புற வாடிக்கையாளர்களுக்கும் சென்றடையத் தொடங்கியுள்ளன.
ஆனால், தொழில்நுட்பத்தை நிறுவுவது மட்டும் போதாது; நிர்வாக மனநிலையில் ஒரு மாற்றம் தேவை. அரசியல் செல்வாக்கிலிருந்து வங்கி நிர்வாகத்தை விடுவித்து, தகுதியான வங்கியல் நிபுணர்களை நிர்வாகப் பொறுப்புகளில் அமர்த்துவது கட்டாயமாகிறது. வாடிக்கையாளர் சேவையை மேம்படுத்துவதும், வணிக வங்கிகளுக்கு இணையான டிஜிட்டல் அனுபவத்தை வழங்குவதும் இன்றைய அவசியமாகும்.
கூட்டுறவு வங்கிகள் என்பவை வெறும் கணக்குப்புத்தகங்கள் மற்றும் நிதிப் பரிவர்த்தனைகளை மட்டும் கொண்ட நிறுவனங்கள் அல்ல; அவை ஒரு சமூகப் பொறுப்பு. கிராமத்தின் விவசாயி முதல் சிறு வணிகர் வரை அனைவரையும் பொருளாதார ரீதியாக பலப்படுத்தும் இந்த அமைப்பு, நவீன நிதி மேலாண்மை நெறிமுறைகளைப் பின்பற்றும் போது மட்டுமே அடுத்த நூற்றாண்டை நோக்கிப் பயணிக்க முடியும். மாற்றத்தைத் தழுவினால் மீண்டும் கிராமத்தின் நம்பிக்கைக்குரிய துணையாக இது விளங்கும்; இல்லையென்றால், வரலாற்றின் பக்கங்களில் இது ஒரு நினைவகமாக மட்டுமே மாறும்.