Ο Τζόκερ εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο τεύχος #1 του Batman, τον Απρίλιο του 1940. Οι δημιουργοί του, Μπιλ Φίνγκερ και Μπομπ Κέιν, εμπνεύστηκαν από τον χαρακτήρα του Κόναουι στο *The Man Who Laughs*, ένα μυθιστόρημα του Βίκτορ Ούγκο, καθώς και από κλασικές ταινίες χαρακτήρων της εποχής. Το αρχικό σχέδιο προέβλεπε μια μονόχρονη εμφάνιση, αλλά η θετική αντίδραση του κοινού οδήγησε στη μόνιμη παρουσία του στο σύμπαν της DC.
Η πρώτη αυτή εκδοχή ήταν ένας ψυχοπαθής δολοφόνος, χωρίς βαθύ προφίλ ψυχολογίας. Ο Τζόκερ ήθελε να σκοτώνει, να κλέβει και να προκαλεί τον Μπάτμαν — τέλος. Η εξέλιξη, ωστόσο, ήταν εντυπωσιακή.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, η λογοκρισία του Comics Code Authority ανάγκασε τους σεναριογράφους να αμβλύνουν τον Τζόκερ. Μετατράπηκε σε έναν σχετικά ακίνδυνο, κωμικό ληστή, κάτι που αντίθετα από τον αρχικό σχεδιασμό. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, όμως, συγγραφείς όπως ο Ντένις Ο'Νιλ επέστρεψαν τον χαρακτήρα στις ρίζες του, παρουσιάζοντάς τον ως έναν πραγματικά επικίνδυνο προβληματικό.
Το 1988, ο σεναριογράφος Άλαν Μουρ έδωσε στον Τζόκερ το πιο τρομακτικό προφίλ που είχε γνωρίσει ποτέ ο κόσμος των κόμικς. Στο *The Killing Joke*, ο Μουρ πρότεινε ότι ο Τζόκερ ήταν κάποτε ένας αποτυχημένος κωμικός, ο οποίος κατέρρευσε ψυχολογικά μετά από μια σειρά τραγικών γεγονότων. Αυτή η ιστορία δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ οριστικά, και ο Μουρ αποκάλυψε ότι η πρόθεσή του ήταν να δείξει πόσο εύκολα μπορεί η ζωή ενός ανθρώπου να καταστραφεί — αλλά παράλληλα πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να πιστέψει ότι όλα είναι απλώς ένα αστείο.
Κάθε σημαντική ταινία ή τηλεοπτική σειρά για τον Μπάτμαν έφερε μια διαφορετική εκδοχή του Τζόκερ, και αυτό αποτελεί μέρος της μαγείας του χαρακτήρα.
Στην ταινία του Τιμ Μπάρτον, ο Τζακ Νίκολσον έδωσε μια ερμηνεία που ορίζει τον χαρακτήρα για ολόκληρες γενιές. Ο Τζόκερ του Νίκολσον ήταν χαρισματικός, αλαζονικός και απίστευτα χαρισματικός, με μια μοναδική ικανότητα να συνδυάζει τον φόβο με τη διασκέδαση.
Η ερμηνεία του Χιθ Λέτζερ στο *The Dark Knight* του Κρίστοφερ Νόλαν είναι ευρέως θεωρούμενη ως μία από τις καλύτερες υποκριτικές ερμηνείες όλων των εποχών. Ο Λέτζερ, ο οποίος κέρδισε μεταθανάτια το Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου, παρουσίασε έναν Τζόκερ βασισμένο στο χάος, χωρίς κανένα κίνητρο πέρα από την αναταραχή. Οι τρεις διαφορετικές ιστορίες που ο χαρακτήρας παρουσιάζει για τα τραύματα στο πρόσωπό του έγιναν αμέσως θρυλικές.
Η ταινία *Joker* του Τοντ Φίλιπς πρόσφερε μια πλήρως αυτόνομη εκδοχή του χαρακτήρα. Ο Χοακίν Φοίνιξ δημιούργησε έναν Αρθούρ Φλεκ, έναν αποτυχημένο κωμικό που παλεύει με πνευματική ασθένεια, φτώχεια και κοινωνική αποξένωση στη δεκαετία του 1980. Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ της Βενετίας και ο Φοίνικς κέρδισε το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου.
Στο *Suicide Squad*, ο Τζαρέντ Λετό πρόσφερε μια εκδοχή του Τζόκερ που εστίασε στη σχέση του με την Χάρλεϊ Κουίν. Παρά τις αντιμεταθέσεις για την ερμηνεία του, η εκδοχή του προσέφερε ένα πιο σύγχρονο, τατουαρισμένο image που αντανακλούσε τις τάσεις της εποχής.
Σε ό,τι αφορά την τηλεόραση και τα τηλεοπτικά σχέδια κινούμένων σχεδίων, η φωνή του Μαρκ Χάμιλ έχει γίνει ο ορισμός του Τζόκερ. Από το *Batman: The Animated Series* έως πολλά βιντεοπαιχνίδια, ο Χάμιλ έδωσε στον χαρακτήρα μια φωνή που συνδυάζει τη χαρά, την κακία και την τρέλα με τρόπο που δεν έχει ξεπεραστεί.
Ο Τζόκερ δεν είναι απλώς ένας εγκληματίας. Είναι μια φιλοσοφία. Η διάσημη φράση του — "Why so serious;" — δεν είναι απλώς μια απειλή. Είναι μια πρόσκληση να αμφισβητήσουμε τους κανόνες, τις συμβάσεις και τη φαινομενική τάξη που κυβερνά τη ζωή μας.
Ο Τζόκερ πιστεύει ότι η κοινωνία είναι ένα λεπτό πέπλο πάνω από το χάος. Ο Μπάτμαν, αντίθετα, πιστεύει ότι η τάξη μπορεί να διατηρηθεί μέσω της πειθαρχίας και της δικαιοσύνης. Αυτή η αντίθεση είναι αυτό που κάνει τη σχέση τους τόσο συναρπαστική. Δεν πρόκειται μόνο για σύγκρουση μεταξύ καλού και κακού — πρόκειται για σύγκρουση ιδεολογιών.
Καμία ανάλυση του Τζόκερ δεν θα ήταν πλήρης χωρίς να αναφερθεί η Χάρλεϊ Κουίν. Αρχικά δημιουργήθηκε για το *Batman: The Animated Series* το 1992, η Χάρλεϊ ήταν η ψυχολόγος του Τζόκερ, η οποία ερωτεύτηκε τον ασθενή της και παρέμεινε πίστη του παρά τη βία και την κακομεταχείρισή του. Η σχέση τους έχει γίνει αντικείμενο σημαντικής κοινωνικής συζήτησης, ιδιαίτερα γύρω από τη δυναμική εξάρτησης και τοxic relationships.
Παράλληλα, οι σχέσεις του Τζόκερ με άλλους χαρακτήρες — από τον Μπάτμαν έως τον Ρίντλερ και την Κατγούμαν — αποκαλύπτουν διαφορετικές πτυχές της προσωπικότητάς του.
Στην Ελλάδα, ο χαρακτήρας του Τζόκερ είναι ιδιαίτερα αγαπητός. Οι ταινίες του Μπάτμαν προβάλλονται τακτικά στους ελληνικούς κινηματογράφους, και οι Έλληνες φαν του κόμικς έχουν δημιουργήσει ενεργές κοινότητες γύρω από τον χαρακτήρα. Επιπλέον, η λέξη "τζόκερ" χρησιμοποιείται συνηθισμένα στην καθημερινή ζωή για να περιγράψει κάποιον απρόβλεπτο ή χαοτικό.
Παγκοσμίως, ο Τζόκερ έχει επηρεάσει τη μουσική, τον κινηματογράφο, τη μόδα και ακόμα και την πολιτική σκηνοθεσία. Το στυλ του έχει γίνει πηγή έμπνευσης για δεκάδες καλλιτέχνες, ενώ τα στοιχεία του χαρακτήρα — το κόκκινο χείλος, το λευκό πρόσωπο, η πράσινη κόμη — είναι αμέσως αναγνωρίσιμα σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου.
Η διαρκής επικαιρότητα του Τζόκερ οφείλεται σε κάτι πολύ απλό: ο κάθε άνθρωπος, σε κάποιο βαθμό, κατανοεί το χάος. Κατανοεί την ευαισθησία, την απογοήτευση, την αίσθηση ότι ο κόσμος δεν είναι δίκαιος. Ο Τζόκερ εκμεταλλεύεται ακριβώς αυτά τα συναισθήματα. Δεν προσφέρει λύσεις — προσφέρει ανατροπή. Και αυτό είναι αυτό που τον κάνει τόσο επικίνδυνο, και ταυτόχρονα τόσο γοητευτικό.
Σε κάθε νέα γενιά, ο Τζόκερ βρίσκει τρόπο να αναδιαμορφωθεί και να αντικατοπτρίσει τους φόβους και τις ανησυχίες της εποχής. Αυτή είναι ίσως η πιο ισχυρή πτυχή του χαρακτήρα: δεν αλλάζει, και ταυτόχρονα αλλάζει συνεχώς.