Wat het echt betekent om tennisser te zijn

Er is een moment in elke tenniswedstrijd waarop het publiek stiller wordt. Niet door een spectaculaire smash of een onmogelijke passing, maar door de stilte tussen twee punten. De tennisser loopt terug naar de achterlijn, draait het racket een beetje in de hand, kijkt naar de grond. In die paar seconden speelt zich iets af waar geen camera bij kan: een gesprek met zichzelf.
Dat is misschien wel het meest opvallende aan tennis. Waar een voetballer nog kan schuilen tussen teamgenoten en een zwemmer onder water verdwijnt, staat de tennisser er alleen voor. Geen coach die de strategie bepaalt tijdens het spel, geen wissel die soepel ingezet kan worden. Jij, je tegenstander, en het net dat de wereld in tweeën deelt.
De meeste mensen kennen tennis van de televisie: witte kleding, applaudiserende tribunes, bekende namen die miljoenen verdienen. Maar dat is de verpakking. Het echte leven van een tennisser bestaat uit dagen die er voor een buitenstaander saai uitzien. Uren op een leeg court, dezelfde slag honderden keren herhalen, de bal op precies dezelfde plek laten stuiteren tot je schouder protesteert. Het is geen sport die je leuk doet omdat het spectaculair is. Je doet het omdat je, om een reden die moeilijk uit te leggen is, niet anders wilt.
Er is ook iets eigenaardigs met de relatie tussen tennisser en nederlaag. In teamsporten kun je vaak zeggen dat de rest niet meewerkte, dat de scheidsrechter iets gemist heeft, dat het tactisch niet uitkwam. In tennis ligt de waarheid op het scorebord en kan niemand die voor je verdoezelen. Dat maakt de sport wreed, maar ook eerlijk. Wie tennis speelt, leert eerder dan anderen dat falen geen eindoordeel is, maar een soort dagelijkse kost.
Wat je zelden ziet, zijn de kleine rituelen die elke tennisser heeft. De manier waarop iemand precies drie keer de bal tegen de grond slaat voor de opslag. De handdoek die altijd op dezelfde hoek van de bank ligt. Het flesje dat nooit op de grond mag staan. Superstitie is het verkeerde woord; het gaat om controle in een sport waar je die zelden echt hebt.
Het lichaam van een tennisser is trouwens geen reclamebord voor elegantie. Het is een archief van kleine mankementen: een pijnlijke elleboog die op de verkeerde dag terugkomt, een kuit die in de derde set plotseling protesteert, een schouder die niet meer luistert naar goede bedoelingen. En toch blijf je terugkomen. Omdat één goed geslagen backhand down-the-line alles weer waard kan maken.
De beste tennissers zijn dan ook niet per definitie degenen met het hardste geschreeuw of de meeste granaatballen. Het zijn de mensen die het best omgaan met het stille gedeelte: de tijd tussen de punten, de reis naar het volgende toernooi, de training in de regen, de nederlaag die niemand zag aankomen. Tennis is, meer dan een spel met een bal, een oefening in geduld met jezelf.
Dus als je volgende keer naar een wedstrijd kijkt, kijk dan niet alleen naar de winner of de emotie na matchpoint. Kijk naar de stilte daarvoor. Daar speelt zich het echte spel af.