Όταν η Ζωή Χρειάζεται Λίγο Λιγότερο Wi-Fi

Ξέρεις πότε συνειδητοποιείς πόσο πολύ σε έχει κατακλύσει το παράλογο; Όταν στήνεις μια σκηνή για πρώτη φορά μετά από χρόνια και ψάχνεις την υποδοχή φόρτισης. Όχι για το κινητό. Για τη σκηνή. Σαν να υπάρχει.
Η ιδέα του camping έχει αλλάξει πρόσωπο. Από την εποχή που οι άνθρωποι πακετάραν έναν ύπνοσακο, λίγα κονσερβοποιημένα και ξεκίναγαν με το αυτοκίνητο για κάπου χωρίς όνομα, περάσαμε σε μια περίοδο όπου το "wild camping" πωλείται ως εμπειρία αυθεντικότητας — συνήθως με προκαθορισμένο check-in, φωτογραφίες για Instagram και απολυμαντικά μανιταριών.
Αυτό που με ενδιαφέρει όμως δεν είναι η γοητεία της σκηνής, αλλά η σιωπηλή επανάσταση που αντιπροσωπεύει. Το camping, στην ουσία του, είναι μια προσωρινή παραίτηση από την πολυπλοκότητα. Δεν μιλάω για την πολυτέλεια των glamping resorts με τα ιδιωτικά μπάνια και τους baristas. Μιλάω για τη στιγμή που καταλαβαίνεις ότι μπορείς να ζήσεις χωρίς τα μισά πράγματα που θεωρείς απαραίτητα.
Θυμάμαι ένα βράδυ σε έναν ελληνικό ορεινό όγκο, όχι ιδιαίτερα ψηλό, όχι ιδιαίτερα γνωστό. Οι μόνοι ήχοι ήταν οι αγριόχοιροι που περιδιάβαιναν σε απόσταση ακοής και ένα ρυάκι που δεν είχε ιδέα ότι υπήρχα εγώ. Δεν υπήρχε σήμα. Δεν υπήρχε φόρτιση. Η μπαταρία του κινητού πέθανε κάποια στιγμή μεταξύ μεσάνυχτου και χαράματος, και η αποκάλυψη ήταν ότι δεν με ένοιαξε. Αυτό είναι σπάνιο. Το να μην σε ενδιαφέρει η διαθεσιμότητά σου.
Το πρόβλημα με το σύγχρονο camping είναι ότι έχει γίνει μια άσκηση απόδοσης. Πρέπει να φτάσεις στον προορισμό, να στήσεις, να μαγειρέψεις κάτι εντυπωσιακό σε μια εστία, να τραβήξεις, να επεξεργαστείς, να ανεβάσεις. Η εμπειρία γίνεται προϊόν πριν καν την προλάβεις να ζήσεις. Το αστείο είναι ότι η ουσία του camping — η αδεξιότητα, η απρόβλεπτη καιρική ανατροπή, το σφάλμα στη διαδρομή — είναι ακριβώς αυτά που οι περισσότεροι προσπαθούμε να εξαλείψουμε με τον εξοπλισμό μας.
Υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στο να είσαι προετοιμασμένος και στο να είσαι υπερπροστατευμένος. Το πρώτο σε επιτρέπει να αντιμετωπίσεις το απρόβλεπτο. Το δεύτερο σε αποτρέπει από το να συναντήσεις οτιδήποτε απρόβλεπτο. Και το απρόβλεπτο, όσο κλισέ κι αν ακούγεται, είναι αυτό που κάνει μια εμπειρία δική σου και όχι αναπαραγωγή κάποιου άλλου.
Έχω δει άτομα να περνούν ολόκληρο βράδυ σε κατασκήνωση αναζητώντας το καλύτερο σημείο για δορυφορικό internet. Έχω δει οικογένειες να εγκαταστήσουν προβολείς, ηχεία, οθόνη για ταινίες — ένα σαλόνι χωρίς οροφή, χωρίς κανέναν λόγο να είναι έξω. Δεν κρίνω. Καθένας αναζητά αυτό που του λείπει. Αναρωτιέμαι όμως αν το camping είναι η σωστή απάντηση σε αυτή την αναζήτηση, ή αν απλώς μεταφέρουμε την ίδια ανάγκη σε διαφορετικό γεωγραφικό πλάτος.
Το ενδιαφέρον με τη σειρά "Camping" — εκείνη τη συγκεκριμένη, τη γαλλική — είναι πώς καταγράφει αυτή την ανθρώπινη τάση. Άνθρωποι που πάνε κάπου για να ξεφύγουν και καταλήγουν να αναπαράγουν τις ίδιες δυναμικές. Η κωμωδία προέρχεται από την αναγνώριση, όχι από την καταδίκη. Κανείς δεν είναι πραγματικά τέλειος στο να αφεθεί.
Νομίζω ότι το πιο χρήσιμο πράγμα που μπορεί να προσφέρει το camping σήμερα είναι η πρακτική άσκηση στη δυσκολία. Όχι στη δυσκολία για τη δυσκολία — αυτό είναι εξοχή, όχι Σπαρτιατική αγωγή. Αλλά στη διαπίστωση ότι μπορείς να είσαι άνετος και με λιγότερα. Ότι η βροχή δεν είναι καταστροφή αν έχεις ένα στεγνό πουκάμισο να αλλάξεις. Ότι το βράδυ χωρίς ύπνο δεν είναι τραγωδία αν ξημερώνεις κάπου που δεν έχεις ξαναδεί.
Η ελληνική ύπαιθρος προσφέρει αυτό το δώρο με σπάνια γενναιοδωρία. Μπορείς να βρεθείς σε απόσταση λίγων ωρών από μια μεγαλούπολη και να νιώθεις ότι έχεις διασχίσει ήπειρες. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το δώρο απαιτεί να το παραλάβεις με τα χέρια σου, όχι να σου το παραδώσουν στο αυτοκίνητο.
Το camping δεν χρειάζεται να είναι αγώνας επιβίωσης για να έχει νόημα. Χρειάζεται όμως να υπάρχει κάποιο στοίχημα. Κάποιο μικρό ρίσκο. Κάποια στιγμή που θα σκεφτείς "ίσως να μην τα καταφέρω" και μετά θα τα καταφέρεις. Αυτή η μικρή αφήγηση, η ανακάλυψη της δικής σου επάρκειας, είναι που κάνει το camping να μην είναι απλώς διανυκτέρευση σε χειρότερο κρεβάτι.
Την επόμενη φορά που θα σκεφτείς να πας, άσε το power bank σπίτι. Όχι για χάριν κάποιας ηθικής υπεροχής. Απλώς για να δεις τι θα συμβεί. Τι θα κάνεις με τα χέρια σου όταν δεν μπορείς να απαντήσεις σε τίποτα. Τι θα παρατηρήσεις όταν η παρατήρηση είναι η μόνη σου διαθέσιμη δραστηριότητα.
Μπορεί να μην είναι βολικό. Μπορεί να μην είναι καν ευχάριστο, όχι πάντα. Αλλά θα είναι δικό σου. Και αυτό, στις μέρες μας, είναι όλο και πιο σπάνιο είδος.