ตอนเจ็ดโมงเช้า กาแฟยังอุ่น ๆ ในมือ แต่ท้องฟ้ากลับทำท่าจะร้องไห้ ฉันยืนหน้าต่าง ดูเมฆหนาที่ลอยคลุมบ้านเรือนราวผ้าคลุมศพ แล้วนึกถึงคำถามที่ทุกคนถามกันในทุกวันนี้—“วันนี้ฝนจะตกไหม?” ไ

ใครจะไปคิดว่าคำถามง่ายๆ ที่พูดกันทุกวันจะซ่อนปรัชญาชีวิตเอาไว้
เช้าตื่นมาเปิดโทรศัพท์ สวิปหน้าจอไปมา สุดท้ายก็ลงเอยที่แอปพยากรณ์อากาศ—ไม่ใช่เพราะอยากรู้ว่าฝนตกหรือแดดออก แต่เพราต้อ

เมื่อใครสักคนทักทายผมว่า "เดนิส" ในเมืองไทยวันนี้ เราอาจสงสัยทันทีว่า นี่เป็นแขกที่มาเที่ยวพระนคร? เพื่อนบ้านชาวฝรั่งเศสคนใหม่? หรือจะเป็นชื่อเล่นของวัยรุ่นไทยคนใดคนหนึ่ง?
ชื่อ "เด

(Israel: When Daily Life Outdoes Headline News)
หากบอกว่าคุณจะเดินทางไปอิสราเอล คำถามแรกที่มักเจอคือ "ไม่กลัวระเบิดรึ?" เห็นไหม มีที่ไหนในโลกที่ตัวอยู่กับที่ แต่ภาพจำถูกจัดวางไว้ใน

มีวันที่บางยืนอยู่บนปฏิทินโดยไม่มีใครสนใจ มันไม่ใช่วันหยุดนักขัตฤกษ์ ไม่ใช่วันเกิดของคนสำคัญ และไม่มีความหมายอะไรในหน้าประวัติศาสตร์ หากลองเปิดปฏิทินดูวันที่หนึ่งชื่อ "เสาร์ 5 กันย

ตอนเด็ก ๆ เราวิ่งไล่จับกันในสนามโรงเรียนโดยไม่ได้คิดว่ากำลังทำอะไรยิ่งใหญ่ พอโตขึ้น กีฬากลับกลายเป็นเรื่องที่ดูไกลตัว เหมือนมันเป็นของคนที่ใส่ชุดทีม สวมรองเท้าหรู หรือมีตารางฝึกซ้อ

บางเดือนผ่านไปอย่างเงียบงันจนแทบจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่บางเดือนกลับติดอยู่ในใจนานหลายปี อาจเป็นเดือนที่เริ่มงานใหม่ ย้ายบ้าน พบใครบางคน หรือสูญเสียสิ่งที่เคยคิดว่าจะอยู่กับ